Rozdział 2

~ Percy ~

Byłem już na miejscu od dobrych 3 godzin. Zdążyłem się rozpakować, wziąć długi prysznic i przebrać w czyste ubranie, przejść się po obozie i z prawie wszystkimi przywitać. Z radością stwierdzam, że jest wielu nowych obozowiczów. Jest to dobra wiadomość, bo trochę nas zginęło w ostatnich latach. Najpierw ta wojna z Kronosem, a niedawno z Gają… Cóż lekko nie było. Nasze życie nie jest usłane różami. Znów zagłębiłem się w tych moich jakże ”pozytywnych” przemyśleniach, gdy nagle dostrzegłem Jasona.

- Hej stary !

- O, cześć brachu !

- Jak prace nad świątyniami ?

- Coraz lepiej. Annabeth mi dużo pomogła, bo sam nie dałbym sobie chyba rady. Zaprojektowała wszystkie świątynie o jakie ją poprosiłem. Mi zostało tylko nadzorować budowę. Wiec biegam tak od obozu do obozu. – zaśmiał się.

- Dużo pracy, mało wytchnienia. Życie jest okrutne. A jak wam się układa z Piper ?

- Jest wspaniale. Mimo pracy zawsze znajdziemy dla siebie czas. A co u was ?

- Też super. Planujemy iść razem na studia, ale wiesz, teraz są wakacje i nie chce o tym myśleć – powiedziałem rozbawiony – Dobra nie przeszkadzam, idę się z innymi przywitać.

- Do zobaczenia !

Poszedłem w stronę Wielkiego Domu, aby przywitać się z Chejronem. Gdy doszedłem, siedział jak zawsze z Panem D. przy stoliku i grali w remika. Gdy mnie zobaczył od razu się uśmiechnął.

- Witaj Chejronie.

- Witaj Percy. Jak podróż ?

- Wszystko w porządku. Nic mnie nie zaatakowało. Taka odmiana, aż miło – zażartowałem, a Chejron się rozpromienił. Dopiero teraz Pan D. oderwał się od puszki dietetycznej coli i spojrzał na mnie z obojętnością

- Perry Johnson. Jak miło cię znowu widzieć … bla bla bla…

- Nazywam się Percy Jackson Panie D. i mi też miło pana widzieć – powiedziałem z udawaną radością. Ile razy ta sytuacja się jeszcze powtórzy ?

Nagle ze środka wyszedł Nico z Willem. Ostatnimi czasy się bardzo zaprzyjaźnili, a ja i Nico zachowujemy się tak, jakby to, że się we mnie zakochał nie miało nigdy miejsca. Jesteśmy dobrymi kumplami i często rozmawiamy.

- Cześć !

- O witaj Percy – powiedział Will.

- Cześć Percy – odpowiedział Nico.

I poszli dalej. Ostatnio Nico sporo pomaga Willowi w szpitalu obozowym. Myślałem, że może syn Hadesa coś do niego czuje, ale ten powiedział mi, że traktuje Willa jak przyjaciela. Zrezygnował z chłopców. Kto wie ? Może z czasem pokocha jakąś dziewczynę …

Postanowiłem wrócić do domku i poczekać, aż Ann przyjedzie do Obozu. Zdążyłem wejść do środka, a zaraz za mną zatrzasnęły się drzwi. Odwróciłem się gwałtownie wyjmując mojego Orkana i kogo zobaczyłem ?

- Z mieczem na swoją dziewczynę?

Gdy ją zobaczyłem od razu rzuciłem się w jej kierunku. Złapałem ją w talii, mocno ją ścisnąłem i uniosłem do góry.

- Ann czemu nikt mi nie powiedział, że przyjechałaś ?

- Zabroniłam każdemu kogo spotkałam. Chciałam ci zrobić niespodziankę.

- I zrobiłaś – po tym jak to powiedziałem dziewczyna rozpromieniła się. Pocałowałem ją, a ona odwzajemniła go. Byłem taki szczęśliwy. - Może przejdziemy się na spacer ?- zaproponowałem, a ona na potwierdzenie dała mi buziaka w policzek, złapała za rękę i pociągnęła w stronę plaży. Długo spacerowaliśmy w ciszy, wtuleni w siebie, ciesząc się swoją obecnością. Po pewnym czasie postanowiliśmy usiąść na gorącym pisaku i obejrzeć zachód słońca. Nagle odezwała się Ann:

- Jak minął ci rok szkolny ? Mam na myśli czy coś cię atakowało ?

- W sumie to nie, cały rok spokojny. A coś się stało ?

- W drodze na Obóz, niedaleko stąd, mnie i mojego tatę zaatakował Minotaur…

- Nic ci się nie stało ? – zapytałem zaniepokojony i zacząłem oglądać twarz i ręce córki Ateny czy nie ma jakiś ran.

- Nie, nic mi nie jest – uśmiechnęła się – po prostu jestem zdziwiona, że tak szybko ożył …

- Sama mówiłaś, że to różnie trwa. Może on szybciej się odrodził …

- Pewnie tak … A to dla ciebie – powiedziała i pokazała mi róg Minotaura – drugi do kolekcji.

- Dziękuję Ann, ale tym razem należy się tobie, to ty go zabiłaś. Ale będziemy mieli takie same pamiątki – uśmiechnąłem się.

Dalej siedzieliśmy w ciszy. Ann przytulała się do mnie, a ja ją obejmowałem. Było tak miło, że nie zauważyliśmy kiedy się ściemniło. Usłyszałem konchę, podniosłem się i pomogłem wstać Annabeth. Złapaliśmy się za ręce i ruszyliśmy w stronę pawilonu jadalnego.

~ Annabeth ~

Nie chciałam przerywać tej chwili. Było mi tak dobrze. W końcu możemy spędzić trochę czasu razem. Po co to psuć ? Odrzuciłam więc od siebie te złe myśli, wtuliłam się w mojego chłopaka i razem podziwialiśmy zachód słońca. Czułam jego ciepło i nie chciałam się od niego odrywać. Nagle usłyszeliśmy konchę, więc Percy wstał i razem ruszyliśmy do pawilonu na kolację.

***

Na kolacji przypomniałam sobie, że muszę porozmawiać z Percy’m o czymś bardzo ważnym. Sama się sobie dziwiłam, że o tym zapomniałam. Stwierdziłam, że to może poczekać do jutra. Dziś jestem zbyt zmęczona. W końcu to był dzień pełen wrażeń. Najpierw szkoła i zakończenie roku, potem długa podróż, walka z Minotaurem a na koniec miło spędzony czas z chłopakiem. Stwierdziłam, że pogadam z nim jutro z rana, po śniadaniu mam wolną godzinę przed treningiem na arenie, więc wtedy możemy się przejść i porozmawiać. Zjadłam kolację i wraz z moim rodzeństwem ruszyłam do domku numer 6. Wzięłam prysznic, wskoczyłam w piżamę i od razu położyłam się do łóżka. Chwilę później już spałam. 

************************************* 

A więc dodaję dziś 2 rozdział i mam nadzieję, że tym razem pojawią się jakieś komentarze :) to na prawdę motywuje xd a co do długości to postaram się coś z tym zrobić, aby rozdziały były dłuższe ;)